هانوی

هانوی

در پاییز سال 1010، پادشاه لی تای تو (لی کونگ اوآن) پایتخت را از هائو لو به دای لا انتقال داد. در میانه راه، پادشاه تصویری دید که یک اژدها طلایی از رودخانه سرخ صعود کرد (سونگ هنگ). در این زمان پادشاه تصمیم به تغییر اسم دای لا به تانگ لونگ گرفت (صعود اژدها). شهرستان تانگ لونگ تا پایان سلسله چان پایتخت ماند، تا سال 1397 که پایتخت به شهر تان هووا – تای دو (سرمایه غربی) انتقال یافت، و تانگ لونگ به دونگ دو (سرمایه شرقی) تغییر نام داد. در سال 1802 پادشاه گیا لونگ (سلسله نگوین) پایتخت را به شهر هوی ا اتقال داد. نام تانگ لونگ باقی ماند ولی نام اژدها به خوشبختی و کامیاری تغیر نام داد. هانوی، توسط پادشاه مین مانگ در سال 1831 نامگذاری شد. ها به معنای رودخانه و نوی به معنای در داخل می باشد، و هانوی به معنای در داخل رودخانه می باشد.

hanoi-vietnam-38ab741566c25b97

بیشتر مردان و زنان ویتنامی با عبارت هانوی باموی ساو فا فوونگ یا 36 بخش هانوی آشنا هستند. این عبارت باعث سردرگمی بیشتر افراد از آن زمان بوده و فو به معنای بازار و محلی برای تجار که به کسب و کار می پرداخته اند و از طرف دیگر فوونگ در معنای منطقه ایست که صنعتگران و متخصصان به کسب و کار مشغولند. در هر صورت، برخی به استفاده از هر دو واژه برای توصیف این عبارت می پردازند.

شبیه به دوران طلایی اروپا، 36 بخش هانوی نسخه ای از مفهوم انجمن و اتحاد ویتنام است. در نتیجه، بسیاری از خیابانها نامگذاری گردید بعد از اینکه صنایع دستیها فروخته می شدند. فو هانگ بون (ورمیشل)، فو هانگ ما (محصولات کاغذی)، فو هانگ باک (جواهرات)، اینها تعدادی از نام خیابانهایی است که این قبیل وسایل در آنجا فروخته می شوند.

امروزه، 36 و یا همان منطقه قدیمی در ادبیات ویتنامی به عنوان یک توصیف عجیب و جالب و آشنا از این بخش هانوی می باشد. اگر چه بسیاری از خیابان ها دیگر لازم نیست محصولات برای ارائه داشته باشند که برای آنها نام انتخاب شود ولی هنوز برخی از از این خیابانها در جاهای دیگر شهر نیز به همین سبک نامگذاری می شوند.

هو هوآن کی ام (هو گوام) – دریاچه شمشیر بازگشته شده

هو هوآن کی ام (هو گوام) – دریاچه شمشیر بازگشته شده در اول قسمتی از دریاچه قرمز (سونگ هونگ) بوده است. در طول هزاران سال بوسیله تغییرات جغرافیایی، دریاچه از سمت شرق به موقعیت کنونی از کیلومترها تا رودخانه نقل مکان کرده است. در اول بار این دریاچه به عنوان لوک توی یا آب سبز معنا داشته به این خاطر که در طول سال سبز رنگ بود. در قرن پانزدهم، دریاچه به هو هوآن کیم نامگذاری شد، بر اساس یک افسانه که کاملا شبیه به شاه آرتور و بانوی افسانه دریاچه بود. در حالی که مبارزه علیه چینی ها در آن زمان ادامه داشت، و پادشاه ل تای تو قدرت و شمشیر ارزشمندی را در اختیار داشت. پس از 10 سال مبارزه مستمر، شاه در نهایت چینی ها را شکست داد و استقلال ویتنام احیا شد. یک روز، در حالی که در دریاچه لوک توی قایقرانی می کرد، یک لاک پشت بزرگ ظاهر شد. پادشاه شمشیر خود را به طرف لاک پشت کشید و لاک پشت بلافاصله شمشیر را با دهانش قاپید و درون آب ناپدید شد. پادشاه که در ماتم از دست دادن چنین شمشیر ارزشمند به سر می برد، دستور داد که دریاچه را خالی و لایروبی کنند. بعد از جستجوی فراوان نه لاک پشت و نه شمشیر پیدا نشدند. پادشاه متوجه شد که خدایان باید شمشیر را به دشمن قرض داده باشند ولی حالا که جنگ به پایان رسیده شمشیر باید بازگردانده شود. پادشاه ل تای تو دریاچه را به هو هوآن کیم و یا دریاچه شمشیر بازگردانده شده نامید. از زمان سلطنت پادشاه ل چانگ هونگ (قرن شانزدهم)، هر پادشاه در سلسله لو، و لورد چین همگی به زیبایی دریاچه کمک و اعانه کرده اند. لورد چین کیانگ مقبره کان توی را در جزیره نگوک در شمال دریاچه ساخت.

hồ gươm mùa thu

در پایان سلسله ل توسط چیو تانگ نابود شد. و در آن زمان بتکده نگوک سون توسط یک نیکوکار ساخته شد و به تین چای نامگذاری گردید. بتکده نگوک سون در زمان سلطنت تیو چی سوم (1843) به زیارتگاه نگوک سون نامگذاری گردید به دلیل اینکه دیگر حرم بودایی نبود. در عوض، نگوک سون زیارتگاه وان زونگ بود، خدای، در ادبیات و آزمون های مختلف مورد نیاز برای تبدیل شدن به ماندارین. بطور کلی زیارتگاه چان هونگ دوا بود، یک قهرمان ملی و مسئول بسیاری از پیروزی های در مقابل با مغولها بود. از آن زمان در نگوک سون بسیاری بازسازیها انجام گردید، یکی از آنها تاپ بوت (برج پن) بود در تپه ای که اول بار به عنوان دائو تای نامیده می شد. سه کلمه حک شده بر روی برج “تا تین تان” یا “نوشتن بر روی آسمان آبی”. درون دروازه استخری شبیه به شکل یک مرکبدان ساخته شده است. سوای این مرکبدان پل هوک یا (جایی که نور خورشید جذب می شود) قرار دارد، که متعلق به داک نیوت لائو یا برج مهتاب در زیارتگاه نگوک سون می باشد. فراتر از دروازه در زیارتگاه، دو دیوار به نام بانگ رونگ و بانگ هو (تخته سنگ اژدها و ببر) که در آن اسامی کسانی که در آزمون ملی پیروز بیرون آمده اند وجود دارد.

در آخر جنوب غربی دریاچه، تاپ روآ قرار دارد. این شایعه بین ساکنان است که پادشاه تان تنک در اینجا ماهیگیری می کرده است. لورد چین نیز در این قسمت ساختمانی ساخته که با همراهان به این دریاچه می آمده اند.

هو تای – دریاچه غربی

هو تای از بزرگترین دریاچه ها در هانوی است. این دریاچه در قسمت شمال غربی شهرستان قرار گرفته است. چندی پیش، دریاچه شاخه ای از رودخانه سرخ بود، اما بعد از آن، به عنوان رودخانه مسیر خود را تغییر داد. بسیاری از افسانه های مربوط به غرب دریاچه میباشند و از محبوب ترین افسانه این منطقه بوفالو طلایی است.

داستان از این قرار است که یک مرد طبیب و پزشک قوی هیکلی که در ویتنام به مهارت در طبابت شهره بوده به دستور شاه مسئول و پزشک خانواده پادشاه می شود. شهرت او اینقدر زیاد بوده که او را نیز برای مداوای پادشاه چین هم به چین دعوت می کردند. او در اگثر طبابتها موفق عمل می کرده در حالیکه دیگران شکست می خوردند، بنابراین پادشاه به او پاداش زیادی پیشنهاد می داد. اما او تمام طلاهایی و پاداشهایی که توسط پادشاه به او اهدا می شد را رد می کرد و در عوض او از پادشاه خواست که تمام مسهای سیاه که در طاق قصر بوده را به او بدهد. پادشاه همه موارد را قبول کرده و او با مقادیر زیادی از مس سیاه ویتنام را ترک کرد. در ویتنام او با مس سیاه زنگوله های فراوانی میسازد. سپس تمام زنگوله ها را به صدا در آورده و به طرف چین راهی می شود. در کاخ پادشاه یک بوفالو طلایی وجود داشت. با شنیدن صدای زنگ، بوفالو طلایی زنده می شود (چرا که فکر می کرده که مادرش او را صدا می زند) و به طرف جنوب رهسپار می شود. به محض  ورود به هانوی، بوفالو در نزدیکی رودخانه سرخ شروع به پایمال و لگد کردن زمین میکند. در طول این سالها، این منطقه با آب پر می شود و تبدیل به هو تای یا دریاچه غربی می شود.IMG_4644

هو تای همیشه مکانی برای تفریحات و تعطیلات پادشاهان بوده است. هنگامی که هانوی هنوز شهرستان پایتخت بود، پادشاهان سلسله لی و چان خانه های تابستانی در این دریاچه می ساختند و به اینجا می آمدند. در انتهای شمال دریاچه چندین روستای معروف برای گل و گیاه، میوه و مزارع زیاد وجود دارد. معروفترین آنها روستای نگی تام است، که محل تولد با هین تان کوان است که یکی از شاعران بنام ویتنام است. امروزه بسیاری از خانه های ساخته شده توسط پادشاهان به عنوان زیارتگاه و معبد بکار می روند. فو تای هو یکی از بنام ترین زیارتگاههای هو تای است. در روز اول و پانزدهم ماه قمری، مردم از سراسر هانوی برای بازدید از زیارتگاه و ادای احترام به خدایان به این مکانها می آیند. در این روزها اکثر خیابانها باریک و جاده ها از وجود مردم با لباسهای رنگارنگشان پر شده است. فو تای هو همچنین مشهور شده با بون اوک (سوپ ورمیشل حلزون) و بان توم (کیکهای میگو) که در مسیر فروخته می شوند.

وان میو –  معبد ادبیات

در اصل این بنا در سال 1070 در زمان سلسله لی ساخته شده، و این معبد محل مدرس آیین کنفوسیوس به شاگردانش بوده که خود او مسئول گسترش آموزه های خود بوده است. شش سال بعد، کوک تو کیام یا مدرسه برای بچه های ملت برای شاهزادگان تاسیس می شود. این مدرسه اول فقط متعلق به شاهزاده ها بود ولی بعدها دیگر اقشار نیز می توانستند وارد آن شوند به شرط آنکه از آزمون ورودی سر بلند بیرون می آمدند. در سال 1484، وان میو تبدیل به یکی از مکانهای پرورش دانشمندان و محققان شده بود. در سال 1484، پادشاه ل تان تونگ دستور داد تا اسامی تمامی دانش آموختگانی که مقطع دکترای خود را در این مکان به اتمام رسانده اند را بر روی لوح سنگی بر روی پشت لاک پشتهای بزرگ سنگی حک کنند. در کل تعداد 2313 بصورت شخصی تا آن زمان مدرک تین سی اعطا شد. با این وجود تعداد ثبت شده ها بین 1442 و 1779 می باشد. با توجه به سوابق و شواهد، باید 112 لوح وجود داشته باشد اما تنها 82 لوح هنوز ایستاده وجود دارد. هر کدام نشان دهنده یکبار آزمایش در یک سال. نام و روستای زادگاه دانشجویانی که عنوان مدرک تین سی اهدا می شده یا برنده جایزه دکترا می شدند بر روی سنگ حک شده است. تین سی مدرک فارغ التحصیلی از دانشکده پادشاهی نبود، بلکه این عنوان به کسانی می رسید که بتوانند 4 آزمون سلطنتی را با موفقیت پشت سر بگذارند. محققان و دانش آموختگان از سراسر ویتنام می تواند تنها در صورتی که آزمون منطقه ای را پشت سر گذشته باشند می توانستد در این آزمونها شرکت کنند.IMG_4601

حیاط این مجموعه در پشت باغ و لوح واقع شده است. ورودی به حیاط از طریق دای تان مون یا دروازه موفقیت بزرگ می باشد. خانه بزرگ مراسم نیز در اینجا واقع شده است. در اینجا بود که همه برندگان مسابقه و دکترهای جدید برای ادای احترام به کنفوسیوس به اینجا می آمدند. پادشاه نیز برای ادای احترام به معلم بزرگ به دای تان مون می آمد. بر روی پانل های چوبی در IMG_4638بالای محراب کلماتی حک شده که نوشته “معلم ده هزار نسل”. پشت خانه بزرگ مراسمها یک محراب مقدس وجود دارد، با مجسمه کنفسیوس در کنار چهار تن از نزدیکترین شاگردانش، نان تو، تو تو، تانگ تو، و مان تو (منسیوس).

کوک تو کیان یا مدرسه برای فرزندان ملت، در آخرین حیاط واقع شده است. در طول مدتی که وان میو از مدرسه استفاده می کرد، در این مکان کلاسهای درس فراوانی برگزار می شد، و اتاقهایی برای خواب و حتی یک فروشگاه چاپ نیز وجود داشت. اما زمانی که دانشگاه به هوی ای انتقال پیدا کرد، کوک تو کیان به زیارتگاه والدین کنفسیوس تبدیل شد و کای تان نامیده شد.

موزه هنرهای زیبا

واقع شده در خیابان 66 نگوین تای هوک می باشد، و این موزه زیبادر 24 ژوئن سال 1966 شروع به دریافت بازدید کننده کرد. این موزه یکی از مکانهایی است که نمایش جامع ویتنامی از قبیل معماری، مجسمه ها، نقاشی، و هنرهای زیبا را برای تماشاگر به نمایش می گذارد. این موزه همچنین محلی برای نمایش اقوام مختلف مردمی در ویتنام می باشد. در این موزه سنگ تیغه تبر، مجسمه های سنگی، مجسمه ها و زیور آلات، دامن، کمربند، و حلقه برنز تی نگوین و برخی دیگر از موارد نمایش داده می شود. بازدید کننده گان همچنین می توانند از آثار و هنرهای قدیمی که به زمان عصر سنگ و برنز برمی گردند نیز دیدن کنند. انگشترها و حلقه های سنگی، گوشواره ها و گردن بندها که با دلایل مشخص به 2000 و 3000 سال پیش ساختشان برمی گردد. مجسمه های برنزی، طبل و زیور آلات بر روی صفحه نمایش برای بازدید کنندگان بخشی از تاریخ کشور ویتنام است که به سنت و فرهنگ ویتنامی نزدیک شده است.

موآ روی نوک – عروسک روی آب ویتنامی

موآ روی نوک یا عروسک آبی هنر منحصر به فرد ویتنامی است که منشاء آن در دلتای رودخانه سرخ در قرن دهم است. کشاورزان در این منطقه یک نوعی از سرگرمی را ابداع کرده اند که با استفاده از محیط طبیعی هنر خود را به نمایش می puppetryگذارند. در عهد باستان برکه ها و شالیزارها پس از برداشت محصول صحنه این نوع سرگرمی ها بوده است. این شکل از هنر، منحصر به فرد برای ویتنام شمالی می باشد و تنها در چند سال اخیر است که صحنه جهانی نیز پیدا کرده است و در سال های اخیر به عنوان یک نتیجه از رابطه با غرب نیز می باشد. امروزه نمایش عروسکی تانگ لونگ گروهی به عنوان معروفترین این هنرها شناخته شده است. موضوع این نمایش نامه روستایی است و با مرجع قوی به فرهنگ عامه ویتنامی باز می گردد. در واقع این زندگی روزمره در مناطق روستایی ویتنام است که به صورت قصه های عامیانه توسط پدربزرگ و مادربزرگها به نوه های گفت می شود. قصه ها و داستانهایی از برداشت محصول، ماهیگیری و فستیوالها از نکات برجسته می باشند. افسانه ها و تاریخ ملی نیز بگونه ای کوتاه در این داستانها بیان می شوند. بسیاری از قطعه های خنده دار، به خصوص آنهایی که شامل داستان زندگی روزمره می باشند، اغلب یک پیچ و تاب طنز آمیز در خود دارند.

 

IMG_4579

 

IMG_5763

 

IMG_5723

 

IMG_6246

 

hanoi-night-market

 

dsc_3605-copy

ارسال بحث

کسی باشم که برای اولین بار نظر بدهد “هانوی”